ప్రేమ జోకులు | చిట్కాలు | మధుర జ్ఞాపకాలు | ప్రేమ కవితలు
ప్రధాన పేజి » ఇతరాలు » ప్రేమాయణం » మధుర జ్ఞాపకాలు » హలో మిస్టర్.. దిసీజ్ నాట్ ఎ రోడ్. ఇట్ ఈజ్ కపుల్స్ హెవెన్. నౌ యూ కెన్ గో ఎహెడ్... (Romance story | Intimate movements | Romance talk | Couple | Love | teenagers)
 
WD
అప్పుడే కాలేజీలోకి అడుగుపెట్టిన శ్రావణ్‌కు కళాశాల ఓ నందనవనంలా కనిపిస్తోంది. ఆ నందనవనంలోకి తొంగి చూస్తున్న లేలేత సూరీడు కిరణాలకు తళుక్కుమనే మేని ఛాయలతో... కోకిల కుహుకుహుల్లా జవ్వనుల ముద్దైన మాటలు వినబడుతున్నాయి. కళాశాలలో అడుగుపెట్టిన తొలి పురుషుడు తనే అన్నట్లు అక్కడ ఆడవాసన తప్ప మగవాసన లేనే లేదు. దారి తప్పి వచ్చానా...? అని ఆలోచించిన శ్రావణ్, దిక్కులు చూడటం మొదలుపెట్టాడు. కళాశాలకు సంబంధించిన బోర్డు ఎక్కడైనా కనబడుతుందేమోనని వెతికాడు. కానీ ఎక్కడా లేకపోవడంతో తిరిగి వచ్చినదారినే వెనుదిరిగాడు. అలా వెళదామనుకున్న శ్రావణ్ ముందుకు కదల్లేకపోయాడు. అక్కడి నుంచి ఒక్క అంగుళం కూడా కదలాలనిపించలేదు.

కారణం... అతడికి పది అడుగుల దూరంలో ఓ అప్సరసలాంటి అమ్మాయి. దివినుంచి భువికి దిగివచ్చిన గంధర్వ కన్యా అన్నంత సుందరంగా ఉంది. ఆమె తన స్నేహితురాళ్లతో మాట్లాడుతూ... మధ్యమధ్యలో నవ్వుతూ ఉంటే... ఆ నవ్వును చూసి పరవశువుడైపోతున్నాడు శ్రావణ్. ఇదంతా మరోవైపు నుంచి గమనిస్తున్న ఓ తుంటరి పిల్ల..." ఏయ్.. ఏంటి చూస్తున్నావ్. ఇందాకట్నుంచి గమనిస్తున్నా... అమ్మాయిలను చూడ్డానికే కాలేజీకి వచ్చావా.. అయినా నీకు లేడీస్ కాలేజీతో పనేంటి...? అని టపటపలాడించిందా అమ్మాయి.

అప్పుడు అర్థమైంది శ్రావణ్‌కి... తను లేడీస్ కాలేజీలోకి అడుగుపెట్టానని. ఇంతలో గేటు కాపలాగా ఉన్న వ్యక్తి పరుగు పరుగున రావడం కనబడింది. అతను వచ్చేలోపే తనే ఆ వైపు వేగంగా అడుగులు వేయడం మొదలుపెట్టాడు. అయినా తన మనసు మాత్రం అక్కడే పడిపోయింది. గేట్‌మేన్ ఓ వంద చీవాట్లు పెట్టి మరోసారి అటువైపు రావద్దని వార్నింగ్ ఇచ్చాడు శ్రావణ్‌కి. కానీ శ్రావణ్ మనసు మాత్రం అక్కడే చిక్కుకుపోయింది.

ఎలాగైనా ఆమెను చూడాలి... కలిసి మాట్లాడాలి... అని ఒక నిర్ణయానికి వచ్చి కాలేజీ గేటుకు కాస్తంత దూరంలో ఎదురుచూడసాగాడు. సమయం సాయంత్రం ఐదు గంటలు. కాలేజీ గేటు నుంచి గుంపులు గుంపులుగా అమ్మాయిలు బయటకు వస్తున్నారు. తను చూసిన ఆ అమ్మాయి ఎక్కడ ఉందోనన్న ఆరాటంలో శ్రావణ్ రోడ్డు మధ్యలోకి వచ్చాడు.

"ఏయ్.. ఏంటీ రోడ్డు మధ్యలో.. నీకు మరో పనిలేదా..." అదే గొంతు. తనను కాలేజీ గ్రౌండులో ప్రశ్నలు వర్షం కురిపించిన అమ్మాయే. ఆమె గొంతు పెంచేసరికి శ్రావణ్ పిల్లిలా రోడ్డు దిగి ప్రక్కనే ఉన్న ఓ టీ బంకు టేబుల్‌పై కూలబడ్డాడు. రోడ్డుపై వెళుతున్న అమ్మాయిలందరినీ తన కళ్లతో జల్లెడ పట్టేశాడు. కానీ తను చూసిన కలల భాషిణి కనబడలేదు. అయినా చీకటి పడేవరకూ ఎదురుచూసి... ఉస్సూరుమంటూ ఇంటిముఖం పట్టాడు. రాత్రి నిదురపట్టదాయే. అదే నవ్వు. అదే రూపం. కళ్లు మూస్తే ఆ మల్లెల సిరివానల నవ్వులు. ఎప్పుడు తెల్లవారుతుందా... అని ఆత్రంగా చూడటం మొదలుపెట్టాడు.

రోజూ శ్రావణ్‌ను లేపేందుకు వారి తల్లిదండ్రులు ఎంతగానో శ్రమించాల్సి వచ్చేది. కానీ అదేమీ లేకుండానే ఆ రోజు శ్రావణ్ ఆరుగంటలకే రెడీయై వెళ్లిపోయాడు. మళ్లీ ఆ అమ్మాయికోసం ఎదురుచూపు. ఇంతలో తనకు చీవాట్లు పెట్టిన అమ్మాయి అటుగా నడిచిరావడాన్ని గమనించి మెల్లగా అక్కడి నుంచి జారుకున్నాడు. అలా వెనుదిరిగి వెళ్లబోతుండగా... రయ్యమని ఓ కారు దాదాపు అతనిపైకి దూసుకొచ్చినట్లు వచ్చి అతడి మోటారు బైకును తాకుతూ ఆగింది. వెంటనే కారు డోరు తీసి అందులోనుంచి అడుగు కింద పెట్టింది ఓ అమ్మాయి.

ఆమెతోపాటు ఇంద్రలోకం నుంచి జాలువారుతూ వచ్చినట్లు ఓ పన్నీటి తెర అతడిని తాకింది. ఆమె నుంచి వెలువడుతున్న సువాసనల పరిమళాల మత్తుకు శ్రావణ్ తనను తానే మైమరచిపోయాడు. గుడ్లప్పగించి అలా చూస్తుండిపోయాడు, "సారీ... డ్రైవింగ్‌కి నేను కొత్త. మీకేమీ అవలేదుగా..." అంటూ అతడికి సమీపంగా వచ్చి నిలబడింది ఆ అమ్మాయి.
 
సంబంధిత సమాచారం కోసం శోధించండి.