"ఏమండీ, కాళుడు వచ్చాడు".
బెల్ మోగగానే తలుపు తీసిన మా శ్రీమతి తలుపు అవతల ఉన్న కాళేశ్వరరావు ఉరఫ్ కాళుడిని లోపలికి తీసుకువస్తూ నాతో అన్నది.
పేపర్లోంచి తలెత్తి చూసాను. నేరుగా నా దగ్గరికి వచ్చాడు కాళుడు.
"నేను అమెరికా వెళ్తున్నాను మావయ్య"
ఆ మాట చెపుతుంటే వాడి ముఖం వెలిగిపోతుండటాన్ని గమనించాను.
"ఏంట్రా ఏదన్నా కంపెనీలో ఉద్యోగం వచ్చిందా?" మెచ్చుకోలుగా అడిగాను.
వాడు నావైపు వింతగా చూశాడు.
"కాదు మామయ్య అమెరికాలో తెలుగు సంఘాల వాళ్ళు కవి సమ్మేళనం నిర్వహిస్తున్నారు. దాన్ని రక్తికట్టించే బాధ్యతను నాకప్పగించారు." చెప్పడం ఆపాడు కాళుడు.
"అలాగా మరి ఎప్పుడు బయలుదేరుతున్నావు?" అడిగాను.
"వచ్చే ఆదివారం మావయ్య" బదులిచ్చాడు కాళుడు.
నా చూపు అప్రయత్నంగా క్యాలెండర్ మీద పడింది. ఆదివారానికి ఎదురుగా ఉన్న తేదీ మీద మిరియం అంటించినట్లుగా నల్లటి గుర్తు.
"శుభమా అని మొదటిసారి అమెరికా వెళ్తున్నావు. మంచి రోజు చూసుకుని బయలుదేరవచ్చుగా... పోయి పోయి అమావాస్య రోజు బయలుదేరుతున్నావేంటిరా?" చనువుతో కూడిన కోపంతో ప్రశ్నించాను.
"భలేవాడివే మావయ్య అన్నీ తెలిసిన నువ్వే ఇలా అడుగుతున్నావు... నా జీవితానికి అమావాస్యను మించిన మంచి రోజు ఏముంటుంది చెప్పు" నవ్వుతూ అన్నాడు.
మరిక ఆ విషయాన్ని నేను రెట్టించలేదు.
అమెరికాలో ఎన్ని రోజులుండేది, ఎక్కడ ఉండేది, మళ్ళీ ఇండియాకు ఎప్పుడు వచ్చేది నాకు వివరించి వెళ్ళిపోయాడు.
వాడు చెప్పింది నిజమే మరి.
సంవత్సరం క్రితం గాలికి తిరుగుతున్న మా కాళుడు ఇవాళ పైసా ఖర్చు లేకుండా గాలి (విమానం)లో అమెరికాకు వెళుతున్నాడంటే అదంతా అమావాస్య పుణ్యమే.
|
