నా ఆలోచనలు గతంలోకి వెళ్ళిపోయాయి.
ఏదో పనుండి కాళుడు వాళ్ళింటికి బయలుదేరాను.
ఇంటి గేటు తీయగానే కాళుడు వాళ్ళ నాన్న సుబ్బరామయ్య ఎవరినో కేకలేస్తున్నట్లుంది.
లోపలికి వెళ్ళేసరికి సుబ్బరామయ్య క్లాసు పీకుతుంటే కాళుడు చేతులు కట్టుకుని నిలబడున్నాడు.
తన మాటల్తో అందర్ని బుట్టలో వేసుకునే నోరు మెదపకుండా ఉండటం మరీ ఆశ్చర్యం కలిగించింది.
"నీకు నెలరోజులు టైమిస్తున్నాను. నీ గాలి తిరుగుళ్ళు మాని ఏదో ఒక ఉద్యోగంలోకి కుదురుకున్నావా సరి.. లేకుంటే నీ దారి నీది. మా దారి మాదే..."
నా రాక చూసి క్లాసు ఆపేసాడు సుబ్బరామయ్య.
కాళుడు లోపలికి వెళ్ళిపోయాడు.
కాళుడు ప్రయోజకుడు కాలేదంటూ సుబ్బరామయ్య నా దగ్గర వాపోయాడు.
పది రోజులు గడిచిపోయాయి.
ఒక రోజు పేపర్లో ఒక ప్రకటన నన్ను ఆకట్టుకుంది.
"అమావాస్య అంటే మీకు ఇష్టమా... వెలుగు రాకతో మాయమైపోతున్న చీకటి అంటే మరీ ఇష్టమా...
మరికెందుకు ఆలస్యం... మీకు కవి హృదయం ఉంటే... మీలోని కవిని బయటకు తీసి పదుగురి ఎదుట కవితా గానం చేయాలని ఉందా?! అయితే మీకు ఇదే మంచి అవకాశం... మీరు రాసిన ఒక కవితను మాకు పంపండి. దీపావళి పండుగను పురస్కరించుకుని త్యాగరాయగానసభలో మేము నిర్వహిస్తున్న కవితల పోటీలో పాల్గొనండి... కవితలు పంపవలసిన చివరి తేదీ.... ఇలా సాగిపోతూ ఉందా ప్రకటన...
|
